Philip Edmond Veerman (Amsterdam, 28 juni 1948) is een kinderrechtenexpert, orthopedagoog en gezondheidszorgpsycholoog. Hij was de initiatiefnemer van diverse organisaties en pogingen veranderingen te introduceren in de Nederlandse jeugdwelzijnszorg en op het gebied van de (internationale) kinderrechten. Veerman werd in 2015 benoemd tot Officier in de Orde van Oranje-Nassau voor 40 jaar werk voor rechten van het kind.<\/b><\/p>\n
In 1972 richtte hij de Stichting Browndale Nederland op (welke volgens een model dat Veerman had leren kennen in Canada kleine gezinshuisachtige vormen introduceerde als alternatief voor grote inrichtingen). Hij introduceerde de pleeggrootouders (ouderen die als \u2018opa\u2019 of \u2018oma\u2019 vrijwilliger zijn in inrichtingen, een concept dat Veerman in 1970 in Wisconsin had gezien) en de therapeutische gezinsverpleging in de regio Rotterdam (pleeggezinnen die intensief werden begeleid en waar kinderen geplaatst werden vanuit kinderpsychiatrie, wat Veerman op verzoek van kinderpsychiater Jannie Sanders-Woudstra ging opzetten in Rotterdam). Ook richtte hij in 1982 de Janusz Korczak Stichting op om het werk van de Pools-Joodse pedagoog kinderarts en kinderrechten pionier Janusz Korczak (1987-1942) in Nederland bekendheid te geven. Hij promoveerde in 1991 aan de Universiteit van Amsterdam bij pedagoge Lea Dasberg op het proefschrift The Rights of the Child and the Changing Image of Childhood. Dit werd in 1992 gepubliceerd door de uitgever Martinus Nijhoff (Brill). Deze uitgever ging ook het International Journal of Children’s Rights uitgeven waartoe Veerman het initiatief had genomen.<\/p>\n
Het onderzoek naar mensen die Korczak hadden gekend bracht hem naar Isra\u00ebl, waar hij 17 jaar zou blijven en waar hij de Isra\u00eblische afdeling van Defence for Children International (DCI) zou oprichten. Met DCI Isra\u00ebl introduceerde hij rechtsbijstand in de Isra\u00eblische kinderrechtbanken en wist de Isra\u00eblische autoriteiten te overtuigen dat hij regelmatig met een kleine delegatie \u2018monitoring visits\u2019 kon brengen aan jeugdgevangenissen (van de Prison Commissoner), huizen van bewaring (van de politie) en militaire detentiecentra (van het Isra\u00eblisch defensieleger, de IDF). De rapporten waren kritisch en werden vaak geciteerd in kranten. Ook was hij een pionier op het gebied van \u2018civil society joint projects\u2019, samenwerkingsprojecten tussen Isra\u00eblische en Palestijnse mensenrechtenorganisaties. Dat dat niet eenvoudig was beschreef hij en zijn Palestijnse collega Sami Adwan in de Palestine-Israel Journal. Veerman werd President van de International Executive Council van Defence for Children International en vervulde deze functie in Gen\u00e8ve 5 jaar (1997-2002). Hij startte een DCI-sectie in Sierra Leone en bezocht Sierra Leone in de burgeroorlog. Daarna was hij een aantal jaren (1998-2003) actief in de Steering Committee van de International Coalition against the Use of Child-Soldiers (nu Child Soldiers International geheten). Hij bepleitte het gebruik van niet-dodelijk geweld in het bestrijden van gewelddadige rellen waar kinderen aan deelnemen en redigeerde daar een boek over met Charles Greenbaum.<\/p>\n
Terug in Nederland (in 2004) deed hij 10 jaar Pro Justitia Rapportages voor de rechtbanken. Ook werkte hij in de verslavingszorg en schreef (met Damon Barrett) een Commentaar op het artikel in het Internationale Verdrag van de Rechten van het Kind (IVRK) over rechten van het kind en drugs. Hij vond hier en op andere punten het IVRK (dat dateert uit 1989) verouderd. Hij leidde vervolgens een project van de voogdij-organisatie NIDOS om samenwerking in de keten te verbeteren tussen de vele organisaties in de strijd tegen mensenhandel in kinderen.<\/p>\n
Philip Edmond Veerman (Amsterdam, 28 juni 1948) is een kinderrechtenexpert, orthopedagoog en gezondheidszorgpsycholoog. Hij was de initiatiefnemer van diverse organisaties en pogingen veranderingen te introduceren in de Nederlandse jeugdwelzijnszorg en op het gebied van de (internationale) kinderrechten. Veerman werd in 2015 benoemd tot Officier in de Orde van Oranje-Nassau voor 40 jaar werk voor rechten […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":2989,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"_et_pb_use_builder":"on","_et_pb_old_content":"
Philip Edmond Veerman (Amsterdam, 28 juni 1948) is een kinderrechtenexpert, orthopedagoog en gezondheidszorgpsycholoog. Hij was de initiatiefnemer van diverse organisaties en pogingen veranderingen te introduceren in de Nederlandse jeugdwelzijnszorg en op het gebied van de (internationale) kinderrechten. Veerman werd in 2015 benoemd tot Officier in de Orde van Oranje-Nassau voor 40 jaar werk voor rechten van het kind.<\/b><\/p>\r\nIn 1972 richtte hij de Stichting Browndale Nederland op (welke volgens een model dat Veerman had leren kennen in Canada kleine gezinshuisachtige vormen introduceerde als alternatief voor grote inrichtingen). Hij introduceerde de pleeggrootouders (ouderen die als \u2018opa\u2019 of \u2018oma\u2019 vrijwilliger zijn in inrichtingen, een concept dat Veerman in 1970 in Wisconsin had gezien) en de therapeutische gezinsverpleging in de regio Rotterdam (pleeggezinnen die intensief werden begeleid en waar kinderen geplaatst werden vanuit kinderpsychiatrie, wat Veerman op verzoek van kinderpsychiater Jannie Sanders-Woudstra ging opzetten in Rotterdam). Ook richtte hij in 1982 de Janusz Korczak Stichting op om het werk van de Pools-Joodse pedagoog kinderarts en kinderrechten pionier Janusz Korczak (1987-1942) in Nederland bekendheid te geven. Hij promoveerde in 1991 aan de Universiteit van Amsterdam bij pedagoge Lea Dasberg op het proefschrift The Rights of the Child and the Changing Image of Childhood. Dit werd in 1992 gepubliceerd door de uitgever Martinus Nijhoff (Brill). Deze uitgever ging ook het International Journal of Children's Rights uitgeven waartoe Veerman het initiatief had genomen.\r\n\r\nDefence for Children International<\/h3>\r\nHet onderzoek naar mensen die Korczak hadden gekend bracht hem naar Isra\u00ebl, waar hij 17 jaar zou blijven en waar hij de Isra\u00eblische afdeling van Defence for Children International (DCI) zou oprichten. Met DCI Isra\u00ebl introduceerde hij rechtsbijstand in de Isra\u00eblische kinderrechtbanken en wist de Isra\u00eblische autoriteiten te overtuigen dat hij regelmatig met een kleine delegatie \u2018monitoring visits\u2019 kon brengen aan jeugdgevangenissen (van de Prison Commissoner), huizen van bewaring (van de politie) en militaire detentiecentra (van het Isra\u00eblisch defensieleger, de IDF). De rapporten waren kritisch en werden vaak geciteerd in kranten. Ook was hij een pionier op het gebied van \u2018civil society joint projects\u2019, samenwerkingsprojecten tussen Isra\u00eblische en Palestijnse mensenrechtenorganisaties. Dat dat niet eenvoudig was beschreef hij en zijn Palestijnse collega Sami Adwan in de Palestine-Israel Journal. Veerman werd President van de International Executive Council van Defence for Children International en vervulde deze functie in Gen\u00e8ve 5 jaar (1997-2002). Hij startte een DCI-sectie in Sierra Leone en bezocht Sierra Leone in de burgeroorlog. Daarna was hij een aantal jaren (1998-2003) actief in de Steering Committee van de International Coalition against the Use of Child-Soldiers (nu Child Soldiers International geheten). Hij bepleitte het gebruik van niet-dodelijk geweld in het bestrijden van gewelddadige rellen waar kinderen aan deelnemen en redigeerde daar een boek over met Charles Greenbaum.\r\n\r\nTerug in Nederland (in 2004) deed hij 10 jaar Pro Justitia Rapportages voor de rechtbanken. Ook werkte hij in de verslavingszorg en schreef (met Damon Barrett) een Commentaar op het artikel in het Internationale Verdrag van de Rechten van het Kind (IVRK) over rechten van het kind en drugs. Hij vond hier en op andere punten het IVRK (dat dateert uit 1989) verouderd. Hij leidde vervolgens een project van de voogdij-organisatie NIDOS om samenwerking in de keten te verbeteren tussen de vele organisaties in de strijd tegen mensenhandel in kinderen.\r\n\r\n
Belangrijkste publicaties<\/h3>\r\n
\r\n \t